Snemma brúarhandrið voru að mestu smíðuð úr múrsteini, steini, steinsteypu eða öðrum efnum og mynduðu trausta veggi eða einfalda súlur og bjálka. Grundvallarhönnunarreglan þeirra var að „blokka“, en þeir þjáðust af því vandamáli að hindra algjörlega útsýni ökumanns og farþega, og hugsanlega á alvarlegum skemmdum eða jafnvel veltu við harðan árekstur.
Með fjölbreytni efna fóru málmar (eins og stál) að vera mikið notaðir. Málmbjálka-súluhandrið, eins og bylgjubitahandrið, urðu almennt. Hönnunarheimspeki þeirra byrjaði að kanna „harða og mjúka“ nálgun, með því að nota stjórnanlega aflögun handriðshluta til að gleypa orku og hægja á farartækjum. Stöðlun fór að koma fram þar sem mismunandi varnarstig voru sett fyrir handrið út frá þáttum eins og veghönnunarhraða og umferðarsamsetningu.
Nútímaleg hönnunarhugtök fyrir brúarhandrið hafa þróast til að fela í sér blokkun, stuðpúða og leiðsögn, áhættustýringu farþega og viðhorfsstjórnun ökutækja. Öryggisstaðfesting byggir á fullri-raunverulegri-árekstursprófun ökutækja og tölvuhermum. Byggingargerðir hafa orðið fjölbreyttari, þar á meðal málmbjálka-súluhandrið, steypt handrið, samsett handrið og sveigjanlegt kapalhandrið. Tækniárangur endurspeglast í forritum eins og „SB-gráðu væng-vegg-fríum handriðum fyrir brúarbrúar“ og fjölbreyttu úrvali „handriða úr málmbjálka og stálhandriðum úr bylgjubitum“ í nútíma verkfræði.
Framtíðarhönnun brúarhandriðs hefur tilhneigingu til upplýsingaöflunar og samþættingar. Þetta felur í sér að rannsaka ný efni með meiri orkugleypni, kanna samþættingu skynjara í handrið og íhuga umhverfisaðlögunarhæfni (eins og frost-þíðuþol steinsteypu og lágt-hitaþol málmefna) og sérstakar umferðarþarfir (svo sem vernd þungra farartækja). Þróun þess er frá einföldum „vegg“ í háþróað „öryggiskerfi“.